Wiecie, co jest najciekawsze w strychach
Po pierwsze — spokój. Wiem, że pierwsza reakcja to często „co to do licha jest?!”, ale uwierzcie mi: większość tych „tajemnic” to zwykłe rzeczy, które po prostu się zestarzały.
Kiedy poświęcicie chwilę na uważne przyjrzenie się, zauważycie znajome szczegóły — materiał, kształt, jakąś pozostałość napisu.
Po drugie — czas zmienia wszystko. Drewno się wypacza, metal rdzewieje, tkaniny blakną, a kurz potrafi zamienić lampę w coś, co wygląda jak eksponat z muzeum makabry 
To, co dzisiaj wydaje się obce, 50 lat temu było zupełnie zwyczajne.
Po trzecie — ciekawość zamiast paniki. Obejrzyjcie znalezisko z różnych stron. Poszukajcie rozpoznawalnych elementów. Zastanówcie się, jak warunki na strychu mogły wpłynąć na jego wygląd. Zazwyczaj wystarczy kilka minut, żeby „zagadka” przestała być zagadką.
Strych to nie miejsce tajemnic — to miejsce, gdzie zwykłe rzeczy czekają, aż ktoś znowu je rozpozna 
Macie swoje strychowe historie? Podzielcie się w komentarzach — uwielbiam czytać takie opowieści!